2020-01-27 o 01:16 -0800, Budyń napisał:
> moze na potrzeby tej dyskusji przyjmijmy ze ja piszę o sobie jak jest
> a ty nie przeinaczasz moich słów.

Pewna doza interpretacji jest konieczna, gdy sięgasz po
emocjonalno-narodowościowe hasła o bardzo niejasnym znaczeniu formalnym.

> nie, chodzi o zjawiska ataku i obrony. Jesli ktos zaatakuje mojego
> sąsiada i realnie zagrozi mu smiercią

To jestem w stanie zrozumieć, ale związku z wcześniej przytaczaną
"ojczyzną" nie widzę żadnego. Ojczyzna to nie życie ludzkie, tylko
luźna idea wpajana masom do głowy, m.in. po to by zapewnić dostępność
taniego mięsa armatniego w razie konfliktu.

> Jesli nie powstrzymamy agresora to bedzie nas bezkarnie zabijał w
> łapankach, obozach itd.

Historia wskazuje, że tak może być, ale nie musi. Każdy przypadek jest
inny i wymaga osobnego rozpatrzenia. Nasze pokolenie zostało
wyedukowane latami szkolnego wałkowania wszelkich tragedii związanych z
II wojną św., z kwestią żydowską na czele. To przypadek historyczny
jednak dość szczególny. Ale niezależnie od kontekstu, z indywidualnego
punktu widzenia, współpraca z nowym rządem lub (póki wykonalne) wyjazd
zawczasu do spokojniejszego zakątka świata wydaje się być opcją
korzystniejszą niż rzucanie się z karabinem na tanki.

> Choc można rozważac przypadek jak francuski - niemcom sie poddali, nie
> stracili obywateli i majatku)

Jest to jakiś przykład, choć sprawa nie była taka całkiem różowa.
Niemniej ówczesny rząd pragmatycznie wyliczył, że to mniejsze zło, tym
bardziej iż pierwotne rozmowy zakładały zachowanie suwerennego obszaru
Francji z nową stolicą, a sprawa żydowska była wówczas przedstawiona
w zupełnie kulturalny sposób.

> A gdyby niemcy wojny nie przegrały (a tego z góry się nie wie) do
> dzis siebieliby pod okupacją.

Nie siedzieliby pod żadną okupacją, tylko byliby Niemcami lub Włochami.
I być może któryś pytałby teraz na ichnej grupie "pognalibyście
Hiszpana karabinem, gdyby na nasz land się połakomił? Jak to, DLACZEGO?
Bo Ojczyzna!"

Mateusz