Użytkownik Jackare napisał:
> Użytkownik "Adam" <a...@g...com> napisał w wiadomości
> news:62496942-0763-4b31-88ae-eff3596cbf90@cc2g2000vb
b.googlegroups.com...
> On 22 Lis, 23:56, b...@k...math.uni.lodz.pl wrote:
>
>> Natomiast 3,4,6,11 to ochyda i na pewno nie są szczelne. Podczas
>> lutowania cyna zamiast się wessać to zachowywała się jak rtęć -
>> całkowita nieprzyczepność. Od czego to zależy? Za mało pasty?
>
> Za malo pasty. Ogolnie to ja jak lutuje to pasta troche wyjezdzam
> przed zlaczke - Ty widac smarowales rure prawie do rowna gdzie najdzie
> kielich zlaczki. Doloz tak 3-4mm i przesmaruj solidnie :) Grzej az
> pasta zmieni kolor na srebrny, miedz nabierze wisniowego koloru,
> plomien tez troche zmieni kolor.
>
> Ale miedź nabiera wiśniowego koloru przy lutowaniu twardym, czyli gdzieś
> tak przy 700 - 800 stopniach C. Przy lutowaniu miękkim mamy może 300
> stopni z niewielkim plusem lub minusem bo w takich temperaturach topią
> się luty cynowe i jedyna zmiana koloru miedzi w tych temperaturach
> wynika z ewentualnego przypalania się osadów na rurze. W temperaturach
> gdy miedż ma kolor wiśniowy luty cynowe już dawno będą zdegenerowane i
> uszkodzone.

Tak sobie myślę że Adam miał na myśli kolor tlenków a nie kolor żaru...
Bo faktycznie zagrzanie miedzi do wiśniowego żaru spowodowałoby głęboką
rekrystalizację materiału (trochę słabsze - zanik zgniotu i zmiękczenie
rurek). A 300 stopni to akurat temperatura w której czysta,
czerwono-zółta miedź pokrywa się warstwą tlenków i przybiera silnie
czerwony kolor.

--
Darek