Pan Adam Sz. napisał:

>> A taki przypadek numer 3, że ktoś kupuje dom, który ma 20, 50, 100,
>> 300, 500 albo więcej lat?
>
> To przypadek nr 1.

1. Chcemy nowy dom - nie kupujemy (bo trzeba będzie zburzyć)
tylko budujemy nowy. Lub kupujemy stary, burzymy i na nim
budujemy nowy. Będzie lepiej, taniej, szybciej, bezpieczniej,
nowocześniej, wytrzymalej."

Nie, to zdecydowanie inny przypadek!

>> Kupuje nie z sentymentu, tylko dlatego, że odpowiada mu to miejsce.
>> Miejsce jako miejsce, a nie jako punkt na mapie geodezyjnej. A ktoś
>> sprzedaje, bo już mu nie jest potrzebny. Kupuje i od razu mieszka.
>> Albo nie od razu, bo stwierdzi, że lepiej będzie coś przerobić.
>> Tak jak przerabiano sto lat temu, gdy ostatnio była taka potrzeba.
>
> Stary dom to *zwykle* konieczność zrobienia remontu wszystkiego.

Stary dom to zwykle dom, który jest gotowy, współgra z otoczeniem,
jest "u siebie". Nie każdy ma ochotę i czas na przechodzenie etapu
"wrastania", który przechodi każdy nowy budynek.

> Dlatego nie jestem zwolennikiem kupowania starych domów i remontowania
> ich - to się nie opłaca.

I tu wracany do tej nowej świeckiej tradycji -- "inwestycja musi się
opłacać", o której dopiero co było. Dom (taki do mieszkania, nie do
wynajmowania) nie jest inwestycją, jest konsumpcją. Czasem rozpasaną.
Nie każdy ogranicza się do prostych wymagań w rodzaju "żeby ściany
gładkie były".

--
Jarek