Użytkownik "Marek Dyjor" <m...@p...onet.pl> napisał w wiadomości
news:joo0ve$7df$1@news.task.gda.pl...

> UHM... :) powedz to instalacjom robionym przed tym wielkopomnym
> odkryciem, bo zakaz stosowania ocynku do wody ciepłej nie jest bardzo
> stary :)

Tylko, że kiedyś nie było alternatywy i wszystkie instalacje robiło się z
rur stalowych.
Każdy, nawet najstarszej daty hydraulik wiedział, że do CO używa się tylko i
wyłacznie rur czarnych (bez ocynku), a rury ocynkowane używa się tylko i
wyłącznie do wody użytkowej. Instalacja miała wytrzymać 50 lat i tyle
wytrzymywała zanim rury ciepłej wody całkowicie zarosły rdzą i kamieniem.
Wszystkie połączenia były wykonywane grubościennymi elementami z żeliwa.

> a co do reakcji ogniw... dość powszechnie wkręca sie mosiężne przedłużki
> w podejścia z ocynku.

Tylko zauważ różnicę.
Każda budowana instalacja jest przewidziana na 50 lat.
Po nakręceniu mosiężnej, cienkościennej, gwintowanej tulei złączki PEX,
posiadającej gwint walcowy na stalowy, grubościenny nypel, posiadający gwin
stożkowy, pozostaje szczelina pomiędzy gwintami, w którą bez najmniejszego
problemu wnika świeża woda. W tej szczelinie powstałe ogniwo powoduje
korozję cienkiej ścianki tulei złączki PEX. Ponieważ ta korozja postępuje w
poprzek tulei mosiężnaj o grubości 1-2mm to do perforacji dochodzi w
przeciągu kilku lat.

Mufy stalowe posiadają gwinty walcowe.
Wkręcając mosiężną przedłużkę w stalową mufę posiadającą gwint walcowy,
uszczelnienie działa jednakowo na całej długości gwintów.
Elektrokorozja w tym przypadku powoduje rdzewienie grubej, żeliwnej mufy w
miejscu, gdzie kończy się gwint mosiężnej przedłużki oraz końca gwintu
przedłużki mosiężnej. Żeliwo posiada dużą odporność na korozję. Zaś
rdzerwienie mosiężnej przedłużki nastepuje wzdłuż tulei gwintu, a nie w
poprzek jak w poprzednim przypadku. Aby przerdzewiała taka przedłużka na
całej długości gwintu, potrzeba dużo więcej jak 50 lat.