Pan Pszemol napisał:

>> To nie ogród, raczej takie reticulum napowierzchniowe. Zjawisko dość
>> łatwe do obserwacji, gdy ktoś mieszka w suchej okolicy wśród brzóz.
>> Korzenie tego gatunku mają niesłychaną zdolność podążania za wilgocią.
>> Potrafią wedrzeć się drobną szparką do piwnicy, a tam opleść delikatną
>> siateczką powierzchnę cegły. Korzystają z wilgoci, która stale wykrapla
>> się na chłodnej powierzchni. A jeśli oplotą rurę czy jaką inną gładką
>> powierzchnię, to łatwo one reticulum zdjąć i obejrzeć sobie badawczo.
>>
>> Innym takim drzewem jest topola. Na nią najbardziej klną pracownicy
>> kanalizacji miejskiej. Wwierca się korzeniami w ściany kanałów, wypija
>> wodę rurzaną i wyjada co smaczniejsze kąski. A tak zachłanna przy tym,
>> że potrafi całe fi przekroju rury zatkać.
>
> Ciekawi mnie jaki to jest zasięg tego "wyczuwania" wilgoci...
> Czy nie jest tak przypadkiem, że jakiś korzeń musi się znaleźć
> dokładnie w sferze działania tej wilgoci i po prostu naturalnie
> się zaczyna rozrastać w tamtą stronę bo gradienty, osmoza itp
> zupełnie fizyczne procesy a nie jest to działanie "na odległość"...

Zasięg może być bardzo duży. Ci kanalarze klną głośno i siarczyście,
więc słychać ich pewnie nawet w pobliżu pnia obwinionej topoli.
Ale to oczywiście nie jest jakaś magia, tylko procesy dające się
wytłumacyć na gruncie wiedzy licealnej. Wyczuwanie gradientów
i różnica w tempie wzrostu jednej i drugiej strony pędu, to jeden
z elementów tłumaczenia. Z tym że nie jest to takie "naturalne".
Gdyby pionowo w dół rosnący korzonek był podlewany z jednej strony,
dajmy na to ode płota, to by tam mu tkanki przyrastały szybciej
i by wygiął się w drugą stronę, ku stodole, gdzie bardziej sucho.
Ale on jest mądrzejszy i wygina się jednak na przekór we właściwą
stronę. Druga rzecz to to, że cienkich korzonków można na wszelki
wypadek zrobić więcej i rozesłać wici po całej okolicy. Dopiero gdy
który natrafi na lepsze warunki, to tam zainwestować w rozbudowę.

Jarek

--
Baczcie, aby nikt nie pozbawił się łaski Bożej, aby jakiś korzeń gorzki, który
rośnie w górę, nie spowodował zamieszania, a przez to nie skalali się inni.