W dniu 2012-05-10 22:22, Jarosław Sokołowski pisze:

> O osich gniazdach mówią, że każde ma taką samą siłę rażenia. W tych małych
> kulkach siedzą klecanki, których wprawdzie jest tam niewiele, ale żądlą
> o wiele bardziej dotkliwie.

Pierwszym rzutem oka przeczytałam: kielcanki. Ale spojrzałam uważniej i
zaraz poleciałam dokształcać się na temat klecanek. One mają plemiona!
Nie wiedziałam wcześniej, a dodatkowo te plemiona osie całkiem
poetycznie się nazywają. Plemię Epiponini. Jak z powieści jeszcze
nienapisanej.

> Podejrzewam, że przy tym przestał być tak giętki, by powiedzieć wszystko,
> co pomyśli głowa.

Ciekawie było, choć w tamtym momencie niezbyt do śmiechu.

> Ja trzymałem zwykle na podorędziu maść atropinową. Trydno mi orzec, jak
> skutecznie to pomaga. To znaczy atropina jest skuteczna, bo rozszerza
> naczynia krwionośne, a jad błonkówek je zawęża, przez co się puchnie.
> Ale co innego wstrzyknąć jad, a co innego posmarować. Ważne, że nie
> szkodziło. A co medycy na to dają w szpitalach, tego nawet nie wiem.

Medycy kłują dodatkowo wlewając w delikwenta adrenalinę, chyba jakieś
środki przeciwhistaminowe, w każdym razie obrzęk dość szybko ustąpił.

> Zawsze mnie te gruszki zastanawiały. Ja też lubię gruszki, ale osom
> chyba nie tylko o to chodzi. No i ja nie potrafię wyjadać tak foremnych
> dziurek. A te ich dziury bywają wielkie, osy całe się w nich mieszczą
> niczym górnik w sztolni. Gdyby to wszystko zjadły, to by chyba pękły.
> Tak sobie myślę, że mogą fedrować za krzemionką, która po coś im
> potrzebna, na przykład przy budowie gniazda. Ale nie wiem czy mam rację.

Zawsze myślałam, ze te gniazda są z celulozy. Ale kto je tam wie.
Krzemionka jest dobra na włosy i paznokcie, może osy poza swoją słynną
talią chcą mieć tez ładne inne atrybuty? Ale w takim razie wsuwałyby
pewnie skrzyp.

> Kiedyś dostałem w prezencie gruszkę. To było w czasach, kiedy nie dało
> się kupić nic. Człowiek się cieszył każdym drobiazgiem, zwałaszcza jak
> był kolorowy i estetyczny. A ta gruszka taka była. To znaczy nie był
> to drobiazg, dobre pół kilo musiała ważyć. Ale miała miły zielony
> kolor, i była jakoś tak w ciekawy sposób nakrapiana. A ponadto została
> ładnie podpisana -- "Gruszka Niejadka" (darczyńca to artysta, dobry
> artysta). Wiem tyle, że te gruszki sprzedawał jakiś facet na ulicy.
> Nabywców zachęcał słowami "bierz pan, ale tego jeść się nie da". Ta
> uczciwość być moż była wyrachowana -- gdyby klient sam sie zorientował
> i grzmotnął go tym w głowę, to by chyba zabił. Owoc miał bowiem twardość
> kamienia. Ta gruszka potem u mnie stała długo. Nie zgniła, nie zwiędła,
> nie zmiękła, raczej wciąż twardniała. Ktoś wie co to mogła być za odmiana?

Może jakaś odmiana dyni? Są rozmaite dziwaczne kształty, tzw. dynie ozdobne.
W czasach zamierzchłych, gdy jak piszesz, u nas nie dawało się kupić
nic, dostałam od swojego Dziadka gruszkę o najbardziej gruszkowym
zapachu, kształcie i kolorze. Tyle, że nie smaku. Było to mydełko, które
dziewczynce znającej do tej pory tylko mydła Kajtek, czy Balbinka
uświadomiło istnienie gdzieś za górami, za lasami innego świata, pełnego
mydeł-pachnideł, wyrafinowanych przyjemności i niemieszczących się w
głowie zbytków.
Ale to już inne niż osie historie i dawniejsze czasy :)
--
B.