Myjk pisze:

>> Ale jak? Nocną porą żar z nieba?! Z ciepłem powietrza dobrze
>> wtedy kontrastuje chłód kamienia pod stopami. A i za dnia
>> kapelusz da najwyżej cień wśród śreżogi, bo nie chłód przecież.
>> Dopiero stopy we wodzie ze solą nurzane dają błogi stan ukojenia.
>> To wszystko być muszą sprawy indywidualne -- są też tacy, którym
>> wciąż czoło chłodzić trzeba, bo inaczej plotą jak w malignie.
>
> Może i indywidualne. Ale po pierwsze opisywana sytuacja to margines
> i komfort dla stóp można nabyć chwilę po ujęciu im chłodu -- gdy my
> tu o 160 dniach okresu grzewczego mówimy. Po drugie nie od konkretnej
> jednostki zależy możliwość studzenia stopami głowy, szczególnie gdy
> ta głowa jeszcze buja w gorącu minionego dnia (albo w ciepłej poduszce
> podsufitowej z kalafiorów). I przepraszam że tak wykwintnych słów
> w dyspucie nie używam, że wierszem nie piszę.

Opisywana sytuacja dotyczy prozy życia krajów ciepłych. Studzenie
ciała poprzez stopy i kamienną posadzkę, tudzież wodne cieki, znane
było już starożytnym Grekom, a później choćby Maurom. Sprawdzało
się tak w przypadku mniej, jak i bardziej wybitnych jednostek --
cywilizacja się rozwijała. I nie trzeba było tego do klimatyzatorów,
na których da się nastawić temperaturę powietrzna na 19,5 stopnia.

Pomysł, że w upały chłodu można zaznać *tylko* od powietrza z parownika
agregatu, a grzać wypada *wyłącznie* podłogą, i niczym więcej, jest
bardzo współczesny. I nie nazbyt mądry. (Tak, wiem, hypocaustum to
też wynalazek starożytnych Rzymian).

> Ja z Warszawy.

E tam, po prostu sąsiad zza górki, o ile dobrze kojarzę. Zresztą jaka
to tam Warszawa.

Jarek

--
Przychodzą do mnie różni ludzie
i patrzą tak jak na raroga.
Chcą mnie wyleczyć albo pognać,
dać aspirynę bo gorączka.