Pan Adam napisał:

> Kobita pokazywała mi mieszkanie po babci. Blok PRL, "wielka płyta",
> Warszawa-Ursus.
> Patrzę, a w kuchni płytki do wysokości ok. 1,5 metra. W jednym miejscu
> płytki prawie się stykają, a w innym to mały palec można by w spoinę
> włożyć. Ponadto przy samej podłodze to pod płytkami zaprawy na dłoń -
> coś ok. 12 cm.
> No to ja żartuję, że pewnie to robiła jakaś pijana ekipa w nocy i bez
> światła. Niestety, okazało się, że to kładł ś.p. Dziadek mojej kobity :(
>
> W jednym z pokoi różnica wysokości parkietu względem poziomu kilka cm,
> w łazience segmenty płyty odchodziły na kilkanaście cm. Dziwne, że ten
> blok jeszcze stoi.

Dawno temu mieszkałem przez dwa lata w ciekawym domu. W Warszawie,
w fabrycznej dzielnicy, mieszkanie postawione nad warsztatem. Nie
było tam ani jednego kąta prostego, odchyłki po jakieś 10 stopni.
Budowane na pewno bez żadnego planu, nawet sznurkiem ścian nie
wytyczali. bo nie tylko kąty proste nie były, linie też. Ściany
starały się być pionowe, co nie zawsze im wychodziło. W jednym
miejscu futryna drzwi była dodatkowo odchylona prawie dziesięć
centymetrów od pionu w bok (świetny samozamykacz wyszedł). Opowiadano
mi przedwojenną historię domu -- tu na pewno wiadomo, że nic tam na
trzeźwo nie budowano. Poza tym z rozmachem, nawet podgrzewana podłoga
w łazience była.

--
Jarek