On Sat, 09 Dec 2017 17:14:49 +0100, Myjk wrote:
> Taniec i "aktorstwo" to wybór dziecka

Wybór, tzn. zachcianka.

> kiedy wszyscy wokół twierdzili iż powiniśmy wykorzystać fotogeniczność
> dziecka (...)

Każde dziecko jest fotogeniczne... bo jest dzieckiem. To taki trik
ewolucyjny, cobyśmy nie porzucali potomstwa w lesie przy pierwszej
możliwej okazji. A to że rodzina i znajomi twierdzą że to dziecko jest
wyjątkowe itp itd... no cóż, od tego są żeby tak mówić.

> Moje dziecko chciałoby jeszcze wiele innych rzeczy robić (np. nauczyć
> się grać na gitarze czy poświęcić się pływaniu w takim stopniu jak
> tańcowi)

Po prostu nudzi mu się, czyli nie potrafi zająć się sobą.

Dziecko ma ganiać na dworze, bawić się patykami, po deszczu zbierać
dżdżownice i w stawie łapać żaby. W taki sposób kreuje wyobraźnię i uczy
się podstaw życia.
Nie mówię że te nowobogackie "zajęcia" są czymś koniecznie złym, jeśli w
bardzo umiarkowanej ilości i z zachowaniem zdrowego rozsądku, czemu nie.
Ale twierdzenie iż przekłada się to jakkolwiek na wyższą "jakość
wychowania" jest po prostu smutne.

Przy czym specyficzne pasje są jak najbardziej słuszne, zdrowe i pożądane
- ale to dziecko ma do nich dążyć i je w sobie rozwijać, a nie rodzic.
Nauka gry na gitarze? Spoko, niech dostanie jakąś gitarę z niższej półki
na gwiazdkę oraz abecadło młodego muzyka, siądzie w kącie i przez rok
niech ćwiczy i kombinuje. Natychmiastowe wysyłanie pociechy na wszelkie
"zajęcia" jest, *według mnie*, poważnym błędem wychowawczym. Zamiast
uczyć się wytrwałości, konsekwencji i samozaparcia, dziecko uczy się że
wszystko w życiu przychodzi samo, bo przecież należy mu się.

> Nie ma sensu. Warunki teraz są inne, opiekę można zapewnić sobie samemu
> bez angażowania w to dzieci. Tylko trzeba pomyśleć.

Mówimy tu o procesie który ma miejsce od setek tysięcy lat. Wbrew temu co
może ci się złudnie wydawać, nic się od przedwczoraj nie zmieniło.

Mateusz