2019-12-09 o 20:54 +0100, Jarosław Sokołowski napisał:
> Z tym że to technologia kosmiczna, gdzie liczą się waty z kilograma
> (z funta, jeśli to NASA), bo wyniesienie czegoś na orbitę jest jednak
> droższe od wyniesienia klamotów na dach. Zatem o cenę lepiej nie
> pytać. To ogniwa warstwowe, wielozłączowe, pracujące jednocześnie z
> kilkoma długościami fal. Dla prostego złącza w dachowym panelu
> nieprzekraczalną teoretyczną barierą jest nieco ponad 30 procent. Ze
> spektrum światła słonecznego więcej wydoić się nie da -- albo zgubimy
> część energii krótkofalowego światła (wysokoenergetycznego), albo
> ucieknie nam całość promieni czerwonych. Inaczej się nie da. Zatem
> mamy już jakieś 70% tego, co można. Całkiem nieźle.

Kolega zdaje się zorientowany. To może wie, jak wygląda bilans
energetyczny obecnie produkowanych (dla Kowalskiego, nie dla NASA)
paneli? Tj. ile potrzeba energii - względnie chińskiego węgla - vs.
energia którą taki panel wyprodukuje w trakcie swojego życia leżąc
sobie w północno-centralnej części Europy? Bilans ten był kiedyś
tragiczny. Ostatnio ponoć się polepszył - ale czy można już mówić o
jakimkolwiek uzysku?

Ostatnio Adam tu podawał, że zamierza (lub już to robi) ogrzewać dom
prądem z panela. Nieco mnie to zaskakuje, ze względu na w.w. bilans. Ja
sam co prawda też ogrzewam dom paliwem słonecznym, ale do głowy by mi
nie przyszło zaprzęgać do tego panel.

Mateusz