W dniu 12.08.2021 o 16:24, Jarosław Sokołowski pisze:
>
> Tak też było z tą hortensją. Kilka lat temu wsadziłem ją jesienią wraz
> z innymi hortensjami, co to każda miała zakwitnąć w innym, intensywnym
> kolorze. Te inne zdaje się pierwszej zimy nie przetrwały, a leta na
> wiosnę wypuściła liście. Potem następne. I na ten rok to w zasadzie
> wszystko. Pomyślałem sobie, że zakwitnie w roku kolejnym. A ona kolejnej
> wiosny zrobiła sobie mały pęczek zielonego, z czym trwała przez wiosnę
> i część lata. Potem i to uschło. Wyrwałem więc ją z korzeniami, i tak
> jak w Piśmie stoi, rzuciłem precz gdzieś na ogródkowe rozstajne drogi.
> Leżał ten smutny korzonek przez całą zimę, a gdy zrobiło się cieplej,
> pokrył się maleńkimi zielonymi pączuszkami. Skoro tak, pomyślam, to
> ja cię w ziemię do doniczki włożę, zobaczymy co będzie. A było tak, że
> zielonego dalej robił niewiele, za to okrył się białym kwieciem. To było
> w zeszłym roku. Tej wiosny przekwaterowałem ją z doniczki wprost do ziemi,
> pod bzem, koło kocimiętki. Kwitnie teraz maleństwo dalej, choć wclae od
> sąsiedniego ziela wyższe nie jest.


Widzę, że mamy podobne podejście do ogródka. Tyle że ja jestem może
jeszcze mniej systematyczna z tym wysiewaniem i sadzeniem. No i mam z
tego tytułu czasem wyrzuty sumienia. Też zdarza mi się zapominać, co i
gdzie ma wyrosnąć i się potem dziwię, skąd to się wzięło i jak to się w
ogóle nazywa. Mam też podobną historię do tej Twojej z hortensją. W
drugim czy trzecim roku po posadzeniu wyrwałam na wiosnę azalię, bo
wydała mi się zupełnie przemarznięta i nierokująca, liście miała
poczerniałe i jakieś takie poskręcane. Wyrzuciłam ją na nieużytek pod
płotem. Po jakichś dwóch tygodniach zauważyłam tam pięknie wyróżniającą
się na tle suchych traw czerwień. Okazało się, że to moja wyrwana z
korzeniami azalia właśnie sobie w najlepsze zakwitła. Wzięłam ją więc z
powrotem do ogródka, wsadziłam na zaszczytne miejsce pod wyżej
wymienioną hortensją i odtąd wybaczam jej nawet najgorszy wiosenny image.


--

Ewa