Pani Ewa napisała:

> Widzę, że mamy podobne podejście do ogródka. Tyle że ja jestem może
> jeszcze mniej systematyczna z tym wysiewaniem i sadzeniem. No i mam
> z tego tytułu czasem wyrzuty sumienia.

Ja podchodzę systematycznie. Myślę, że od tego mojego podchodzenia
mógłby się nawet jaki perszeron utuczyć. Powodów do wyrzutów sumienia
nie mam zatem.

> Też zdarza mi się zapominać, co i gdzie ma wyrosnąć i się potem dziwię,
> skąd to się wzięło i jak to się w ogóle nazywa.

Najlepiej w ogóle nie zakładać, co ma wyrosnąć. Bywa, że co roku w to
samo miejsce wysiewam taką samą miksturę nasion. A jednak za każdym
razem zwycięża co innego. Bo każdy rok jest inny. Bardzo to pouczające
doświadczenie. Dające też nadzieję.

> Mam też podobną historię do tej Twojej z hortensją. W drugim czy trzecim
> roku po posadzeniu wyrwałam na wiosnę azalię, bo wydała mi się zupełnie
> przemarznięta i nierokująca, liście miała poczerniałe i jakieś takie
> poskręcane. Wyrzuciłam ją na nieużytek pod płotem. Po jakichś dwóch
> tygodniach zauważyłam tam pięknie wyróżniającą się na tle suchych traw
> czerwień. Okazało się, że to moja wyrwana z korzeniami azalia właśnie
> sobie w najlepsze zakwitła. Wzięłam ją więc z powrotem do ogródka,
> wsadziłam na zaszczytne miejsce pod wyżej wymienioną hortensją i odtąd
> wybaczam jej nawet najgorszy wiosenny image.

Mamy nawet specjalne miejsce koło śmietnika, gdzie wyrzucamy pozostałości
po roślinach doniczkowych. Wiele z nich dopiero tam nabiera nowych chęci
do życia. Azalie też się trafiają.

Jarek

--
Rzekł więc do ogrodnika: Oto już trzy lata, odkąd przychodzę i szukam owocu na
tym drzewie figowym, a nie znajduję. Wytnij je: po co jeszcze ziemię wyjaławia?
Lecz on mu odpowiedział: Panie, jeszcze na ten rok je pozostaw; ja okopię je
i obłożę nawozem; może wyda owoc. A jeśli nie, w przyszłości możesz je wyciąć.