2021-07-19 o 22:48 +0200, Jarosław Sokołowski napisał:
> Zapytam w takim razie inaczej. Jak dalece można się posunąć z węzowym
> supersajzingiem, by pszczoła dała się nabrać na te machlojki? Już
> mniejsza o nimfy, ale jak bardzo da się powiększyć fundamenty, by
> robotnice wznosiły ściany komórki i nie połapały się, że ktoś je robi
> w konia?

Nie mam pojęcia, i nie do końca wiem, po co komu byłaby taka wiedza...
Chyba, że z jakichś sadystycznych zapędów. Odpowiem natomiast na inne
pytanie, mianowicie skąd bierze się charakterystyczny, symetryczny
kształt pszczelich komórek? Nie, wcale nie z jakiejś ich genialności
umysłowej. Pszczoła, budując komórkę, tworzy ją między swoimi nogami za
pomocą gruczołów znajdujących się pod jej odwłokiem. Owad ten posiada 3
pary odnóży, u końców których powstają zupełnie naturalnie kąty komórki.
Idąc tym tropem mogę tylko przypuszczać, że maksymalna średnica którą
jest w stanie zaakceptować pszczoła może wynikać z rozpiętości jej
odnóży.

> Łatwiej zmierzyć cały plaster i podzielić przez liczbę komórek.

Prostoduszność tej rady bardzo mnie urzeka. Gdybyśmy chcieli zmierzyć
średnicę komórek przemysłowej, równiutkiej węzy to owszem, można to tak
zrobić. W przypadku naturalnego plastra nic z tego, gdyż komórki nie są
jednakowe na całej szerokości plastra, z racji tego iż istnieje kilka
rodzajów komórek - a nas interesują wyłącznie alweole robotnic, a te
zgrupowane są zazwyczaj w środkowej części plastra. Przy czym tak,
pomiary które wcześniej podawałem wynikają z uśrednienia kilku lub
kilkunastu komórek obok siebie, ale przy suwmiarce o rozdzielczości 1mm
to dalej jest pewna aproksymacja, tym bardziej że naturalne komórki nie
są idealnie identyczne.

Mateusz